Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 277 271 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS

ULEWA

niedziela, 23 czerwca 2013 22:00

Dochodzi południe, a ja dopiero uporałam się ze skutkami porannej burzy. Deszcz był tak ulewny, że woda przez próg wlewała mi się do domku. Dach przeciekał. Cały poranek walczyłam więc z wodą. Pusia pilnie mnie obserwowała. Potem w ogrodzie. Najbardziej ucierpiała kukurydza. Leżała na ziemi, jak długa. Podniosłam ją i po kilka powiązałam do siebie i do kijków po połamanej pergoli z E.Leclerka (więcej korzyści mam z tych kijków, niż miałam z pergoli, która po kilku silnych wiatrach połamała się). Także pochylił się bób i ziemniaki, ale może same się podniosą. Koper w ogórkach też się pochylił, kwiaty w kępach. Aż żal było patrzeć, gdy leżały na ziemi, upaprane błotem. W szklarence niespodzianka. Kitekat zjedzony, ale nie tylko. Zapadła się ziemia. Co prawda niewiele, bo jakieś pół metra kwadratowego, ale jednak. Zaraz za ścianką szklarenki, może niedkładnie była zasypana podczas jej budowy i dopiero odezwała się po kilku latach. Widać była bardzo mocna burza.

Za to noc dzisiejsza była spokojna. Pusia mnie nie niepokoiła. Obudził mnie dopiero ten deszcz, albo może sen. A śniło mi się, że obcięłam warkocz. Niby to była ul. Traugutta. Szłam od dworca i po drodze zobaczyłam zakład fryzjerski. Pomyślałam, że obetnę w końcu swój warkocz – ciągle nie mam kiedy, a tu po drodze. Były dwie fryzjerki. Jedna nie chciała się podjąć – „taki warkocz obciąć?” Za  to druga bardzo chętnie. Zaproponowała mi fryzurę na „Barbie”. Niech będzie. Poprosiłam ją tylko, aby obcinając warkocz składała włosy. Widziałam, jak obcinany pasemkami warkocz układa na stoliku obok. Nie było mi żal. Była ze mną Dorotka. Tylko przyglądała się, ale nic nie mówiła. Wiedziała, że po weselu mam go obciąć, więc nie dziwiła się… Może rzeczywiście czas najwyższy obciąć ten warkocz i zacząć bywać u fryzjera?

Dziś krótszy weekend. Niedługo przyjeżdża po nas małżonek i wracamy do domu. Po południu jedziemy do Bartodziej. Tamtejsza szkoła zilustrowała „Baśń o mnichu”, którą napisałam na zamówienie Stowarzyszenia Rozwoju Wsi Bartodzieje. Dziś ją promujemy podczas lokalnego festynu. Bartodzieje będą miały drugą moją baśń. Poprzednią „Baśń o żołędziu”, którą  także ilustrowała szkoła, wydało Stowarzyszenie.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

STOLIKI

niedziela, 23 czerwca 2013 21:59

Dziś sobota, drugi dzień kalendarzowego lata. Jest upalnie. Ostatnie dni tygodnia po 30 stopni i więcej. Także burze. We wtorek była taka burza, jakiej w Radomiu nie pamięta się. Sporo szkód narobiły pioruny. Spaliło się wiele komputerów i telewizorów. Nie było prądu. Głównie w Śródmieściu i na Plantach, ale także na Godowie. Działkowiczka opowiadała, że piorun walnął gdzieś w pobliżu ich bloku. Nie mieli łączności ze światem, nawet prądu. Podczas tej burzy odsłaniano pomnik Kaczyńskich w Radomiu (pierwszy w Polsce). Przybyło bardzo dużo ludzi, także z Polski. Niektórzy przemawiający nieco poskracali swoje przemówienia, ale uroczystości nie przerwano. Odbyła się zgodnie z harmonogramem. Publiczność także wytrwała do końca.

Czerwiec ma pięć weekendów. Ten jest czwarty. Będzie ich w czerwcu pięć. Na dzisiaj zaplanowałam warzywnik. Ustawiam sobie parasol przeciwsłoneczny i pod nim pracuję. Inaczej nie dałoby się wytrzymać – tak smaży.

Jednak nie udało mi się całkowicie ochronić cebulę przed śmietką. Sporo uszkodzonej wyciągnęłam z ziemi. Jest tak dużo ogrodniczych problemów do rozwiązania, że jeszcze wiele muszę się nauczyć i to nie wiadomo, czy doścignę nowe pojawiające się mutanty wszelkiego paskudztwa. Owady na różach, które pojawiły się w ubiegłą niedzielę, jak potem wyczytałam w Internecie, to z chrabąszczowatych niszczycielka ogrodniczka. Dobrze, że małżonek szybko na nią zareagował odpowiednim opryskiem, ale i tak nie wiadomo, czy nie pojawią się w przyszłym roku, bo może już zdążyły się okopać pod różami i znieść tam swoje jaja. Problem też mam z liliami św. Antoniego. Też jakieś larwy je konsumują – problem pojawił się już w ubiegłym roku, ale nie udało mi się go rozwiązać. Szukać, pytać, czytać … czytać, pytać, szukać. Ciągle.

Dzisiejszej nocy nie było czarnego kota. Pusia spała spokojnie. Za to w ciągu dnia pojawił się. Pusia akurat siedziała na swojej miejscówce nad kamieniołomem i czatowała na jaszczurki, jak nagle usłyszałam jej płacz, niemal wołanie o pomoc. Wyglądam przez okienko i widzę czarnucha. Pusia cała się trzęsie – widać dobrze go zapamiętała. Czarnuch jak tylko mnie zobaczył zaraz uciekł. Zajrzałam do szklarenki – niedojedzona pusina puszeczka puszka skonsumowana, ale granulki kitekat nie ruszone. I ja się dziwię dlaczego Pusia nie chce suchego kitekat.

Dziś małżonek dokończył instalowanie stolików „do ściany” w domku. Przybyło mi więc dwa: jeden w części kuchennej, a drugi na werandzie. Na tygodniu je umalowałam. Są koloru srebrnego, bo taka farba mi została z poprzednich malowań. Takie stoliki są bardzo wygodne, a jak smakuje poranna kawa na werandzie, można się domyślić.

Nie ma jednak tak dobrze – zawsze dla równowagi coś musi być źle. Otóż przecieka mi w kilku miejscach dach. Nie wiedzieć czemu – papowce same wyskakują z desek. Myślę, że to właśnie przez te dziurki po  tych gwoździach papowych dostaje się woda i dach przecieka. Powinnam dach przesmarować lepikiem, ale Może jeszcze w tym roku uda mi się zaoszczędzić i położę drugą warstwę papy (termozgrzewalną). Wtedy może problem zniknie.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

UROK

niedziela, 16 czerwca 2013 22:38

Właśnie odkryłam, że moje piękne róże zaatakowała jakaś mucha. Zaatakowała – dosłownie. Jeszcze wczoraj jej nie widziałam. Wpycha się w płatki do samego środka. Spustoszenie robi nie do wiary. Kwiaty z rozpaczy zrzucają płatki, jak papużki nierozłączki piórka po stracie partnera. Płakać się chce na ten widok. Postanowiłam, że wieczorem spryskam różyczki muchozolem.

Nigdy do tej pory, jak mam swoje róże,  nie spotkałam się z taką zarazą. Może to sprawa uroku? Właśnie wczoraj wieczorem, gdy sobie odpoczywałam na huśtawce,  słyszałam, jak dwie panie idąc  zachwycały się moimi różami, aż przystanęły: ileż to kolorów, jakież one urocze itp. Oczywiście byłam dumna z siebie, że udało mi się mieć takie piękne róże. Ale gdybym wiedziała co się stanie, to pewnie splunęłabym trzy razy przez lewe ramią, a tak „masz tobie”- jak mawiała moja Mama.

Dziś w nocy trochę popadało, ale na polu jest sucho. Cały dzień jest bardzo gorąco. Jest siedemnasta – trzydzieści stopni w cieniu. Nie da się posiedzieć na dworze – nawet w cieniu. W domku mam chłodno – przyjemnie. W pokoiku pachnie jaśmin. Więc prawdziwie odpoczywam. Nadal czytam „Opowiadania” Paustowskiego zachwycając się jego stylem. Na przykład jak opisuje szczególne znaki w lasach, podsumowując miasto następująco:

W miastach znaki są zbyteczne. Płomienną jarzębinę zastępuje niebieska emaliowana tabliczka z nazwą ulicy. Czas poznaje się nie po wysokości słońca, położeniu gwiazdozbioru, nawet nie po pianiu kogutów, lecz przy pomocy zegarów. Przepowiednie pogody podaje się przez radio. W miastach większość wrodzonych instynktów zostaje uśpiona. Ale wystarcza spędzić dwie lub trzy noce w lesie, by słuch się zaostrzył, wzrok stał się przenikliwszy, węch subtelniejszy.

Znaki szczególne są związane ze wszystkim: z kolorytem nieba, z rosą, mgłami, śpiewem ptaków i ze stopniem jaskrawości gwiazd.

Znaki te zawierają w sobie wiele ścisłej wiedzy i poezji. Bywają one proste i skomplikowane…

„Ale wystarcza spędzić dwie lub trzy noce…” na przykład na takiej działeczce jak moje Koperkowo,  do tego z kotem jak Pusia, by „słuch się zaostrzył, wzrok stał się przenikliwszy, węch subtelniejszy…” .

Ach, to moje Koperkowo…


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

BEZDOMNOŚĆ

niedziela, 16 czerwca 2013 22:37

Trudna jest bezdomność. My (ludzie) chyba jej nie rozumiemy i dlatego nie do końca doceniamy posiadanie własnego domu – tego jednego, jedynego, tego dla nas najwłaściwszego. 

Dla przykładu weźmy niektóre ślimaki czy żółwie. Swoje domy nawet  noszą ze sobą. Solidne, opancerzone, bezpieczne. Bo kiedy idą spać muszą mieć pewność, że nic im nie grozi. Oczywiście, że pewność nie pewna, jak mówi ks.J.Twardowski, ale to już inna wyrocznia…

Weekend spędzam z Pusią na działeczce. Wczorajszej i dzisiejszej nocy ponownie nawiedził moje Koperkowo czarny kot. Pusia po doświadczeniach poprzednich weekendów wiele zrozumiała. Pomimo swojej kociej natury już nie jest taka wyrywna, żeby wałęsać się po nocy. Regulaminowo z „kurami” poszła spać, pewna że nic jej nie grozi. Tymczasem…

Zostawiłam jej na wszelki wypadek leciutko uchylone okieneczko w naszej sypialence, żeby mnie nie budziła, gdyby chciała wyjść za własną potrzebą… Dobrze po północy obudziło mnie prychanie Pusi. Zerwałam się na równe nogi – co się dzieje. Pusia stoi na wersalce przy okieneczku - prycha, syczy, warczy. W okieneczku, w tej małej szparce,  widzę czarnego kota, jakby chciał wejść do środka. Nie prycha, nie syczy, nie warczy – tylko chce wejść do środka. Jak tylko zobaczył mnie - zaraz uciekł. Pusia zdenerwowana zeszła na podłogę, ogon napuszony – lepiej nie dotykać. Zamknęłam okieneczko. Wyszłam z domku, żeby zobaczyć,  gdzie poszedł czarny kot. Pusia za mną. Przybysz stał w malinach, rzewnie zamiauczał i zniknął. Wróciłyśmy do domku spać. Już nad ranem, dopiero zaczynało się rozwidniać, Pusi zachciało się wyjść – nie chciała skorzystać z przygotowanej kuwety z piaskiem. Słyszałam jak drapnęła w nią kilka razy, lecz po chwili zrezygnowała i zaczęła drapać w drzwi. Zwlokłam się więc ze swojego legowiska i leciutko uchyliłam jej drzwi – wybiegła natychmiast, ale ogląda się za mną, jakby chciała powiedzieć, żebym z nią poszła. I musiałam z nią zrobić poranny obchód gospodarstwa. Na chwilę od strony mojego lasku pojawił się czarny kot. Zobaczył nas, znów rzewnie zamiauczał  i uciekł. Obeszłyśmy gospodarstwo ze dwa razy (w tą i z powrotem). Pewna, że Pusi już nic nie grozi, już zaczynało się rozwidniać, poszłam spać. Nie pospałam długo. Wybudziły mnie szczekające działkowe psy i jakieś zamieszanie w moim lasku. Wybiegłam natychmiast. Do ogrodu wpadł, przeskoczył przez siatkę, biały pies. Już kiedyś wszedł do nas. Myślał złapać Pusię, ale Pusia gdzieś mu uciekła. Nakrzyczałam na niego – za drugim podejściem to wielkie psisko przeskoczyło przez siatkę i uciekło gdzieś w alejki. Pusia długo nie wychodziła z ukrycia, w końcu zobaczyłam, jak wychodzi zza szklarenki i przestraszona szybko biegnie do domku. Zamknęłam drzwi, posprawdzałam wszystkie okienka (okazało się, że jeszcze w kuchence nie jest domknięte) – Pusia mnie obserwowała, jakby chciała się upewnić, że nic już jej nie grozi.  Poszłyśmy spać. Obudziłam się pierwsza – była ósma. Padał deszcz.

Na dzisiejszą noc przygotowałam się inaczej. Pozamykałam wszystkie okienka i drzwi. Jak Pusia będzie bardzo chciała wyjść, to mnie obudzi. Czarnemu kotu zaniosłam resztki jedzenia na talerzyku do szklarenki, żeby nie zmokło, gdyby miało padać. Wstałam pierwsza o szóstej. Pusia za mną. Wyszłyśmy na ogród, było mokro. Sprawdziłam – talerzyk postawiony w szklarence był pusty …

I tak po tych dwóch ostatnich nocach zrobiło mi się żal tego czarnego kota, że może liczyć na resztki pusiego jedzenia na talerzyku w szklarence, żeby nie zmokło…

Pusia, która broni swojego domu i czarny kot, który chce wejść w jego posiadanie – dali mi dobrą lekcję walki z bezdomnością.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

PIERWSZE PLONY

środa, 12 czerwca 2013 23:28

Jakoś nie udaje mi się  napisać (pochwalić się) co ostatnio dzieje się w moim Koperkowie. A wszystko przez tę leśną Norweżkę Pusię, bo co zasiadam do komputera, to ona zaraz ma do mnie jakiś interes i wręcz zgania mnie z krzesła, ledwo sprawdzę pocztę. Przyznać jednak należy, że po przygodzie z czarnym kotem więcej mi ufa i nie ucieka z domu na klatkę schodową – zadowoli się balkonem. Chyba zrozumiała, że jestem jej prawdziwym opiekunem, wręcz obrońcą i nie ma co się stawiać. Nawet w nocy jest łaskawsza i pozwala mi pospać do rana (oczywiście z przerwą na bardzo wczesno poranny posiłek i szczotkowanie, ale nie jest to uciążliwe ponieważ i tak w nocy wstaję, w szczególności gdy odezwie się menopauza wybuchem gorąca, że czasem to trzeba wejść natychmiast pod prysznic).

Zbliża się weekend. Znowu zamierzam go spędzić na działce z Pusią. Podczas ostatniego naszego pobytu czarny kot nas nie nawiedzał w nocy. Pusia mogła spokojnie wychodzić sobie przez okienko na ogród. Myślę, że i tym razem kot nam nie będzie dokuczał i pogoda nam także dopisze.

Tymczasem zerwany mam szpinak i koper (mnóstwo kopru – zasiałam go na zimę. Obdzieliłam już moje przyjaciółki i rodzinę i dla mnie też wystarczy). Skończyły mi się zimowe zapasy z piwniczki, a wydawało mi się jesienią, że mam ich tak duża, że nie przejemy – a jednak. Bardzo się z tego cieszę, choć w tym roku wydaje się, że plon będzie mniejszy. Przede wszystkim mam mniej szpinaku, bo nie sadziłam nowozelandzkiego. Mniej też buraczków. Będzie więcej cebuli – już jemy szczypior, także rzodkiewkę.  Będzie też papryka i kukurydza. Już pościnałam zioła – suszą się na stryszku.

 12.06..2013 045.jpg

Oczko wodne w pełnej krasie. Zaczyna kwitnąć nadbużański grzybień, żabki powoli wyskakują z wody (jakież to maleństwa).

12.06..2013 031.jpg

Bez „teściowej” dawno przekwitł, teraz pięknie kwitnie jaśmin. Ależ pachnie!  Pachnie także  w domu.  Już powkładałam gałązki do szaf (tak robiła moja teściowa – jaśminu nie lubią mole i wszelkie robactwa).

12.06..2013 017.jpg

Zaczynają kwitnąć róże, a mam ich kilka kolorów. Szkoda, że moja ziemia jest bardzo słaba, więc i róże nie są wielkie, ale za to urokliwe (szczególnie różowa). Co tu się rozpisywać – jest pięknie, uroczo, cudownie. Każda chwila jest niepowtarzalna. Mogłabym  przesiadywać godzinami podziwiając boskość natury, ale niestety jeszcze muszę pracować.

12.06..2013 020.jpg

Dziś przyjechałam podwiązać groch, małżonek ma przyjechać późnym wieczorem, ma opryskać drzewka na parcha i na coś tam jeszcze. Mam więc wolną chwilę na laptopa.  

Ostatnio dokonałam oryginalnych zakupów w szmateksie pod dworcem. Kupiłam koc i pled – na huśtawkę. Płaciłam po 6 zł za kilogram, więc nie wykosztowałam się, a bardzo mi brakowało takich narzut. Są duże i ciepłe – z czystej wełny. Kupiłam także dwa duże prześcieradła. Nie mam w domu takich - na działkę akurat. A więc dotowarowałam się.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

Z KOPERKOWEM W TLE

środa, 05 czerwca 2013 22:02

Jestem cała w skowronkach. Moje Koperkowo doczekało się wierszy.  Napisała  je moja przyjaciółka Halina Ewa Bruzda. Otrzymałam pozwolenie na ich publikację. Oto one:

 

Niewiarygodne, a jednak!
 
W Koperkowie, zwłaszcza nocą
słychać wrzask i skrzydeł łopot,
wycie, jęki i hałasy,
słowem: w Koperkowie straszy!
 
Zdarza się, że wśród zarośli
pełnych bzów, łopianów, pokrzyw
błysną ślepia jak latarnie
aż człowieka lęk ogarnie.
 
To wyłoni się zza krzaka
i w maciejkę da drapaka,
pośród kwiecia czyniąc zamęt
kocur czarny jak atrament.
 
Otrząśnie się z nocnej rosy,
wygnie grzbiet, wąsy nastroszy
i w stronę domu pobiegnie
szybko, miękko, bezszelestnie.
 
Tam wskoczy do łóżka pani,
będzie mruczał, patrząc na nią,
gdyż wie, że gdy zaśnie dama,
on przemieni się w młodziana.
 
Będzie spał przy lubej boku,
aż zapieje trzeci kogut,
wtedy jako czarny kocur
zniknie, by znów wrócić nocą.
 
I tak prawie wiek bez mała
wielka miłość już przetrwała,
kto nie wierzy, ten się dowie,
gdy noc spędzi w Koperkowie.
 
 
 
 
Kot?...
 
Zdarzyło się w Koperkowie
podczas pełni, w noc kwietniową,
że urocza kotka mała
Walentynie spać nie dała.
 
Prychała i sierść jeżyła,
to znów niespokojna była,
lub czmychała nagle z domu,
węsząc za czymś po kryjomu.
 
Wala, śledząc z niepokojem
zachowanie kotki swojej,
prawie całą noc nie spała,
tak się o nią zamartwiała!
 
A ja wiem, że owa kotka
to duch niejakiego Włodka,
którego przed laty Wala
za męża pojąć nie chciała.
 
Włodek bardzo kochał Walę,
ale ona jego wcale
i choć ciągle do niej wzdychał
mówiła mu: "Idź do licha!"
 
On ją błagał i zaklinał:
"Nie bądźże jak głaz, dziewczyno!
Otwórz dla mnie swoje serce!"
Lecz ona wciąż: "Ja cię nie chcę!"
 
Na nic zdały się zaloty,
wkrótce pomarł ze zgryzoty,
teraz straszy po opłotkach
jako kocur albo kotka.
 
Nie wie jednak Walentyna,
że kot, który grzbiet wygina,
słodko mruczy, trąca łapą,
to jej były adorator!
 
Zatem, gdy ktoś kota spotka
nocą, niechaj wie, że to duch Włodka,
który przyjął taką postać,
aby z ukochaną zostać.
 
6.06..2013 010.jpg
Dzisiaj odwiedziła moje Koperkowo jego współtwórczyni, czyli Ewa. Bardzo wysoko oceniła mój nakład pracy.Dowartościowałam się.

Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

PORAŻKA PUSI

niedziela, 02 czerwca 2013 21:28

Od Bożego Ciała jestem z Pusią na działkowym urlopie – zaplanowałam cztery dni z noclegami oczywiście.

Dziś 1 czerwca, sobota - Dzień Dziecka. Rano poskładałam telefonicznie życzenia córkom. Monika odpoczywa, Dorotka na kursie księgowych, Ania w pracy. W środę przed Bożym Ciałem  Ania otrzymała doktorskie papiery w dziedzinie sztuki muzycznej. Uroczyste wręczenie doktoratu odbyło się w Olsztynie na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim. Na tę uroczystość pojechał małżonek i Dorotka. To drugi doktorat w naszym domu (Monika w dziedzinie inżynierii chemicznej).  Dorotka na razie nie planuje kariery naukowej. Po wyjściu za mąż stara się być dobrą gospodynią i żoną, ale także dokształca się. Jak wspomniałam - księgowo. Chce domowe finanse trzymać w swoich rękach. Jestem dumna ze swych córek. Ambitne i pracowite.

1.06..2013 060.jpg

 

1.06..2013 002.jpg

 

1.06..2013 001.jpg

A w Koperkowie - na dzień dzisiejszy zakończyłam plewienie ogrodu. Na dziś zaplanowałam zbiórkę ziół, ale pogoda nie bardzo sprzyja, pada deszcz,  jest dość chłodno (tylko 17 stopni), no i od czasu do czasu grzmi.  Ale jest dopiero godzina 14 – do wieczora może się rozpogodzi. Mam do powiązania  oregano (lubczyk już wisi na stryszku). Trzeba by także narwać zielonego koperku, a mam go bardzo dużo, bo na zimę wysiałam na zasadzie gdzie popadnie. Mam go tak dużo, że mogłam poczęstować nim moje przyjaciółki. Teraz będę zrywać, kroić i mrozić -  dla nas na zimę. Koperkowo jest urocze. W stawiku ponownie pojawiła się traszka. Jest bardzo, ale to bardzo dużo ropusich kijanek, bo nie widziałam żabek na wiosnę. Jest też kilka rybek. Ale najwięcej jest komarów. Stawik ładnie się zazielenił.   Nadbużański grzybień już wypuścił kilka listków, ale jest zimno – liście są czerwone (myślę, że to z tego zimna). Zaczyna kwitnąć osoka, kwitną jeszcze jakieś wodne rośliny, których nazwy pozapominałam, ale jak przyjdzie moja przyjaciółka Ewa – to wszystko sobie pozapisuję.  W szklarence kwitną już pomidory. Ogórki, sałata lodowa  i fasolka szparagowa też się ruszyły. No i ten czosnek, który wysiałam z nasion - zagaił mi całe poletko pomidorowe.  Niektóry jest nawet dość okazały – ciekawe co to z tego doświadczenia wyjdzie – czy choć kilka główek na zimę (część przesadziłam do gruntu, ale powoli aklimatyzuje się).   Truskawki już niektóre bieleją. W jagodniku posprzątałam. Tylko jeżyna bezkońcowa po jesiennej zmianie lokalizacji nie bardzo chce rosnąć. Poza nią wszystko rośnie – także chwasty, którymi zapełniłam już prawie cały kompostownik. Teraz muszę pilnować, żeby mocno nie rosły, bo zabraknie  mi kompostownika.  Tylko jabłek w tym roku chyba nie będzie – za to śliwek i gruszek będzie dużo.  Fajne jest moje Koperkowo. Pusia też tu czuje się doskonale. W dzień nawet mało śpi, bo ciągle chodzi po działce, czegoś szuka. Kretów nie widać, nornic też nie zauważyłam. Czyżby za przyczyną Pusi mam taki luksus, że nie muszę się martwić o zorane zagonki? Może. Ale miniona noc dla Pusi nie była miła. Poniosła porażkę w walce o terytorium z czarnym kotem, który jakby specjalnie przychodzi tutaj wieczorem.  Poprzedniej nocy też przyszedł. Było małe zwarcie – jakieś syknięcie po obydwu stronach, ale Pusia szybko przyszła do domu.  Musiała być bardzo zmęczona po całym dniu „pracy”. Wieczorem byli goście. Długo biesiadowali. Nie było kiedy nawet się zdrzemnąć. Pewnie dlatego olała czarnucha. W nocy czarnuch na kwiatkach prawie pod drzwiami zostawił swoją kupę. Na wierzchu – jakby to była rękawica rzucona do pojedynku. Pusia rano długo tę kupę obwąchiwała.

1.06..2013 008.jpg

                   Wczoraj czarnuch przyszedł  przed godz. 21. Było jeszcze widno. Ja już przygotowałam się do spania. Pusia jeszcze siedziała na warzywnej ścieżce. Wyraźnie nie spieszyła się do domku. Zostawiłam więc dla niej otwarte okienko, jak poprzedniej nocy.  Już miałam zamknąć drzwi, ale wzrok mój zatrzymał się na furtce. Za nią stał czarnuch. Pusia chyba go nie widziała, albo udawała, że nie widzi. Wzięłam na wszelki wypadek patyka, gdyby miało dojść do jakiejś ciężkiej walki. Czarnuch nieruchomo długo stał za furtką. Naraz jak najlepszy skoczek przeskoczył furtkę i skierował się w stronę Pusi. Duży czarny kot. Może nie taki duży jak Pusia, ale za to na pewno sprytniejszy, może nawet i silniejszy. Już wiedziałam, że to będzie pojedynek. Czarnuch wszedł na warzywny chodnik i stanął ok. 3 metrów przed Pusią. Pusia syknęła i ruszyła w stronę czarnucha, a ten rzucił się na nią i Pusia przewróciła się.  Wylądowali w ziemniakach.  Zanim dobiegłam, żeby czarnucha odgonić, jeszcze próbowała się bronić z pozycji leżącej. Wrzasnęłam na niego i uciekł przez siatkę na działkę pani Celiny. Pusia biedna, przestraszona, leżała w kartoflisku, ale zaraz podniosła się i uciekła do domku. Większych szkód nie było – tylko połamane 2 krzaki Bobru, który ładnie mi rósł między ziemniakami. Pusia zaraz poszła na wersalkę. Ja natychmiast pozamykałam okna i drzwi i czule ją pocieszałam. Wyglądałam przez okienka i mówiłam co się dzieje na dworze, żeby tylko się uspokoiła. Pusia  siedziała i jeszcze warczała pod nosem, ale coraz spokojniej. Nagle patrzę przez okienko, a czarnuch siedzi na kompostowniku i patrzy w stronę domku. Wyszłam na dwór i go pogoniłam. Potem już go nie widziałam. Pusia powoli uspokoiła się, nawet dała się pogłaskać, aż w końcu „pękła” i z tego strachu może, i z żalu nad porażką, że wręcz jakby prosiła o pocieszenie. Była bardzo smutna. Czy ją czarnuch może gdzieś skaleczył? Długo ją głaskałam. Nawet poszczotkowałam gumową rękawicą. Na koniec nawet dała się przytulić. I poszłyśmy spać. Rano (zaledwie zaczęło się rozwidniać) nie budziła mnie tradycyjnie. Próbowała otworzyć sobie drzwi sama. Ale drzwi były przecież zamknięte. Usłyszałam jej zamiar, wstałam i wypuściłam ją, zostawiając uchylone okienko. Pusia mnie nie budziła. Spałam od niepamiętnych czasów do godziny dziewiątej – zdumiona, że jest tak późno. Pusia stała przy kartoflisku i obwąchiwała pole walki. Podeszłam do niej, chciałam ją pogłaskać – fuknęła na mnie. Cóż – zabrałam połamany bób, Pusine kłaki, które były dowodem jej osobistej porażki i poszłam zrobić sobie kawę.

Trzeci dzień urlopu w zasadzie deszczowy. Niewiele można zdziałać w taką pogodę. Uzupełniam więc dzienniki, Pusia śpi. Jest godzina 16.


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

NOCNE PRZYGODY PUSI

niedziela, 19 maja 2013 21:56

Dziś święto ludowe – Zielone Świątki. Od wczoraj od rana jestem z Pusią w Koperkowie. Przyjechałyśmy rano rowerem. Przywiozłam cały majdan niezbędny do nocowania – oczywiście dla Pusi, bo swój mam już dawno zwieziony. A więc  karmę, puszeczkę i rękawicę do szczotkowania Pusi. Właśnie w ubiegłym tygodniu Dorotka mi ją kupiła. Żadne szczotki, żadne grzebienie nie zdały egzaminu tak, jak ta skórzana rękawica z gumowymi kolcami. Pewnie Pusia myśli, że to ogromny jęzor jej matki, która (niestety) po dwóch tygodniach Pusię  odrzuciła od stada i Pusia trafiła do ludzi, do moich przyjaciół, którzy ją butelką ze smoczkiem wykarmili. Do dziś pozostały u niej oznaki sieroctwa.

Na działeczce mam już wszystko posiane i posadzone. Teraz tylko podlewanie i pielenie, i czekanie na plony. Pierwszy szczypiorek jadłam już wczoraj na śniadanie. Także pierwszą rzodkiewkę – z pola i spod folii. Serce się raduje, jak patrzy się na kwitnącą przyrodę, na pierwsze owoce. Żeby tylko jeszcze w naszej polityce było podobnie. Tymczasem toczą się debaty sejmowe nad przyszłością naszych ogrodów. Posłowie debatują nad dwoma projektami: nad naszym tzw. obywatelskim i nad projektem Platformy Obywatelskiej. W sumie były złożone cztery projekty, ale tylko te dwa przeszły do dalszej legislacji. Oczywiście –jestem za naszym projektem. Mówi się w mediach, że projekt PO przewiduje uwłaszczenie działkowców takie, że stracą wszystkie dotychczas nabyte prawa i nawet nie dostaną odszkodowania. Ciekawa jestem jak zachowają się posłowie z mojej partii, czyli z PSL. Co prawda podpisali się pod naszym projektem, ale jak zagłosują – trudno przewidzieć. Milion rodzin to duży elektorat. Zobaczymy. Może nas obecny rząd nie wyrzuci z działek, jak w swoim czasie Bierut. Do lipca ma być ustawa już opracowana.

Dzisiejsza noc była moją pierwszą nocą w tym roku w Koperkowie. Oczywiście Pusi także, nie wiem czy ona kiedykolwiek spędziła całą noc na działce, bo to co dzisiejszej  nocy działo się, było niesamowite.

Pusia jest kotem łownym. Norweżka leśna. Duża. Waży 7,5 kilo. Jak na kota łownego przystało – w dzień śpi, zaś w nocy pracuje. Wstaje między trzecią a czwartą nad ranem, jeszcze jest ciemno, ale za chwilę ma się rozwidniać. Oczywiście mnie także budzi. Najpierw manifestacyjnie drapie mocno w dywan, a jak nie pomaga w dywan to po kanapie, a jak to nie skutkuje to wtedy łapą. Do skutku, aż wstanę. Bywa, że nie chce mi się wstawać, wtedy odwracam się do niej plecami (ona też tak robi, jak coś jej nie odpowiada). No to wtedy potrafi zajść od ściany i dopiąć swego. Więc wstaję, nakarmię ją, wygłaskam – teraz wyszczotkuję i już jestem wolna. Mogę dalej iść spać. Około godziny piątej  Pusia też idzie spać. Także wieczorem najchętniej by przesiedziała na klatce schodowej, obwączując wszystkie stopnie schodów przez wszystkie piętra. W ramach przygotowań do dzisiejszego noclegu od kilku dni przygotowywałam ją do spotkania z naturą, a więc namawiałam ją, żeby wyszła na powietrze, a nie obwąchiwała schody. Raz mi się nawet udało, że nawet nie chciała wracać do domu na noc. Podobnie było i dzisiejszej nocy.

Po mojej wieczornej toalecie, po zorganizowaniu kuwety dla Pusi, po nakarmieniu i wyszczotkowaniu Pusi za dobre zachowanie przez całą sobotę, po zamknięciu okien i drzwi -  ok. godz. 21przyłożyłam się do poduszki. Pusia nie była zdecydowana, gdzie ma spać. Kręciła się to tu to tam, ale miejsca sobie nie znalazła. Ani druga wersalka, ani żadne krzesło, ani szafa amerykańska – nie pasowały jej. Wzięłam się za lekturę „Opowiadań” Konstantego Paustowskiego (wydanie Książki  i Wiedzy z 1951r. – a więc książka ma tyle lat co i ja). Ale jakoś to czytanie mi nie szło. Słabe światło, słabe okulary i ta Pusia, która nie może do snu się ułożyć. Odłożyłam książkę. Przywołałam Pusię (stawia się na każde zawołanie), pogłaskałam ją, a ona mnie do drzwi prowadzi. Jeszcze było widno, więc pomyślałam - niech sobie stworzenie pochodzi po ogrodzie. Dochodziła dziesiąta, a ona nawet nie myśli wracać. Oczywiście stawia się, jak ją zawołam, ale zaraz wraca do ogrodu. No i rób kobieto, co chcesz. Zostawić otwarte drzwi na całą noc – trochę strach – a nóż niepożądany ktoś wejdzie. Pomyślałam więc, że zostawię jej okienko „łazienkowe”. Już nauczyła się z niego korzystać, chcąc iść na skróty. Okieneczko malutkie – niepożądany gość przez nie nie wejdzie, chyba że jakiś karzeł. No i zostawiłam jej to okienko – niech się rządzi.  Zaraz zrobiło mi się zimno. Doubrałam się więc, przywołałam Pusię, gdzie ona jest. Zaraz weszła przez okienko i zaraz z powrotem zeskoczyła. Wyraźnie nie myślała iść spać. Ja też nie mogłam usnąć – czuwałam co ona robi. W końcu przyszła. Weszła od strony ściany do mojego posłania, przytuliła się – śpimy. Fajnie. Nie zamykam okna, bo może będzie wolała wyjść na dwór zamiast skorzystać z kuwety. Długo nie pospałyśmy. Wydała jakiś dziwny pomruk i wyszła przez okienko. Pomyślałam – za  potrzebą. Dobrze. Za kawałek wróciła. Znów położyła się obok mnie od ściany. Śpimy. Nie słyszałam jak schodziła z łóżka. Usłyszałam głośne syczenie, warczenie,  trudno to opisać, bo nawet jak Ania pierwszy raz przywiozła Fifi (czarną Brytyjkę) to tak nie warczała. Zerwałam się z łóżka – co się dzieje? Pusia siedzi w okienku najeżona i warczy, że aż strach do niej podchodzić. Jeża zobaczyła, czy może kreta?

 – Pusia, Pusia – mówię do niej. – Nie bój się. Choć spać. Zamkniemy okienko i nikt do nas nie wejdzie.

Ale gdzież tam. Wyskoczyła przez okno i pobiegła do ogrodu.

Cóż miałam robić. Niech poluje – zostawiałam ją i poszłam spać. Za długo nie pospałam. Straszny , ale to straszny miaukot  zerwał mnie na równe nogi. Nic tylko jakiś pies ją dorwał. Otworzyłam drzwi, żeby ratować Pusię i widzę ją pod altanką i czarnego sporego kota, jak odchodzi za domek. Pusia najeżona warczy, syczy. Znów ją uspokajam, ale gdzie tam. Nie słucha mnie. Pomyślałam, że teraz to pewnie do domu na nocleg nie wróci. Spojrzałam na zegarek – kilka minut po północy. Księżyc dąży do pełni –widniutko, jakby kto oświetlił całe pole. Z dala słychać ujadanie psów. Jakby to była pełnia – można by pomyśleć wilkołakach. Przygotowała dla Pusi legowisko na werandzie na leżaku, żeby nie leżała na zimnym betonie, czy na trawie. Noc aż taka ciepła nie jest. Pusia powoli uciszyła się.

- No, pogoniła obcego kota – teraz tylko pilnuje, żeby nie wrócił. - I kolejny raz przyłożyłam się do poduszki. Nie na długo. Jazgot był tak wielki, że chyba bo było słychać na całym Godowie. Znów wyskoczyłam z łóżka. Otworzyłam drzwi. Pusia siedzi pod leżakiem na werandzie. Warczy, syczy, jeży się. Chodniczkiem powoli odchodzi ten sam czarnuch. Przez okienko staram się Pusię uspokoić. Powoli wyszła spod leżaka i drzwiami weszła do domku. Zamknęłam okienko, zamknęłam drzwi, jeszcze chwilę z Pusią pogadałam  i położyłam się spać. Pusia pokręciła się po domku w końcu ułożyła się na drugiej wersalce. Nareszcie. Rano (jeszcze było ciemno, ale za kilka minut miało się rozjaśniać) słyszę,  że Pusia  (tak jak ma w swoim harmonogramie dnia) drapie o chodnik.

- Oho, pobudka – pomyślałam sobie. Odwróciłam się do niej plecami, bo jeszcze chciałabym pospać, ale gdzież tam. Pusia weszła na mnie i musiałam wstać. Otworzyłam jej drzwi i pobiegła do ogrodu. Nawet nie do miseczki, gdzie miała przygotowane na noc jedzenie.

- To sobie pochodź – ja idę spać. – I nie wiem, który to już raz przykładałam się do poduszki.

Jak usłyszałam skrzeczące sroki – było już widno. Ale to tak nadawały, że pomyślałam że może dopadły Pusię. Znów zerwałam się na równe nogi. Pusia siedziała w drzwiach i patrzyła na te kilka rozdartych srok. Odfrunęły, jak mnie zobaczyły.Kto wie, czy nie miały złych zamiarów wobec Pusi. Co to dla takich drapieżnych srok jeden kot. Aż ciarki przeszły mi po plecach, jak sobie wyobraziłam to najgorsze...

Dochodziła godzina szósta. Pora wstawać. Zrobiłam sobie gorącej herbaty. Dla Pusi przygotowałam Whiskas - cielęcinę w sosiku kremowym z torebki. Ale Pusia jeść nie chciała. Pokręciła się przy mnie jeszcze godzinkę i poszła spać. To ja też poszłam spać. Przeniosłam pościel na huśtawkę, za chwilę przyszła do mnie Pusia. Ułożyła się w nogach i tak przespałyśmy na huśtawce do obiadu, że nawet Pusi smakowała ta cielęcinka w sosie kremowym. Teraz też śpi, na wersalce, żeby być przy mnie, gdy ja tymczasem uzupełniam dziennik.

Jest godzina siedemnasta. Na termometrze trzydzieści stopni.

 

 

 

 


Podziel się
oceń
1
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

MAJOWO

niedziela, 05 maja 2013 22:07

Jest niedziela,  5 maja 2013 roku, godzina jedenasta. Jestem na działce, w moim ukochanym Koperkowie. Co prawda na krótko, bo przyjechałam rowerem tylko po tulipany dla Marty, gdyż na czternastą idziemy do niej na przyjęcie imieninowe. Szkoda, że nie mogę dziś przesiedzieć cały dzień, bo dopiero teraz robi się piękna słoneczna pogoda, a całe majowe wolne dni były pochmurne i nawet padał deszcz, nie wspominając, że było zimno, niewiele ponad 12 stopni.

Właśnie uruchomiłam laptopa, którego dostałam od Moniki w „spadku” dwa lata temu i właściwie nie używałam go – jedynie do remanentów sklepowych, żeby nie targać ciężkiego komputera. Jeszcze przydałaby mi się myszka, do której jestem przyzwyczajona, ta laptopowa jest nieporęczna. Na działce mam stolik komputerowy, który miałam jako pierwszy w domu – teraz mam super biurko ze stolikiem komputerowym. Jestem więc usprzętowiona – nic tylko pisać baśnie (może także wiersze, których nie piszę od kilku lat).

Tymczasem dzisiaj wpadłam tylko po tulipany, które wreszcie pięknie zakwitły, bo wiosna jest bardzo spóźniona w tym roku. Przy okazji posprzątałam w domku i zawiesiłam firaneczki – zazdrostki w okieneczkach. Jak to dobrze, że nie powyrzucałam: jedne z mojej kuchni, a drugie jeszcze pozostałe z poprzedniego domku i poprzedniej właścicielki.

Założyłam też pokrowiec na wannę, żeby nie leciały do wody śmieci i żeby woda nie zieleniała od słońca. Tak bynajmniej sobie pomyślałam, a czy zda egzamin mój pomysł – to się okaże. Przyniosłam też z domu odnóżkę rozmarynu do zielnika i ją wsadziłam dodając kompostu. Pozostawiony ubiegłoroczny, niestety, zmarzł, pomimo, że go mocno na zimę opatuliłam.  Widocznie trzeba go na zimę zabierać. Na dziś tyle. Jeszcze tylko zadzwonię do Moniki, że właśnie popracowałam na jej laptopie.   


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

WIOSNA

wtorek, 16 kwietnia 2013 21:41

Z niecierpliwością i obawą oczekiwałam przyjścia wiosny do mojego Koperkowa. Czy wszystko, co nasadziłam jesienią przetrwało tę ciężką i długą zimę.

I udało się!

W sobotę z radością odsłoniłam moje koperkowe tajemnice. Przebiśniegi już przekwitają. Krokusy w pełnej krasie: białe, żółte i fioletowe. Nieśmiało pokazują się szafirki i cebulice (niebieskie). Także tulipany i narcyzy wyciągają szyje do słońca.

 

Trochę marniej z oczkiem, bo chyba tylko jeden japończyk przeżył. Widziałam już ropuchę, jeszcze drętwa.

Ale pierwsze co zobaczyłam, gdy weszłam na swoją działeczkę - to pięknego kolorowego motyla na białym krokusie. Dużo też było pszczółek, że serce podskakiwało z radości - jakby to była dobra wróżba na nadchodzący sezon. Sąsiad, pan Władysław, nawet zauważył, że ładne mam truskawki. Może dlatego, że przykryłam je na zimę obornikiem.

W niedzielę przywieźliśmy także Pusię - kocicę - leśną norweżkę. Zaraz zwęszyły ją ogrodowe psy-podrzutki. Jeden to nawet przeskoczył przez siatkę i to po cichu, bez szczekania, żeby tylko dorwać się do kocicy. Stanął na polu za płotkiem, ale Pusia schowała się z drugiej strony płotka pod ławką. Pozostałe trzy psy siedziały na alejce i patrzyły na "scenę" jakby w oczekiwaniu na super dramat. Dobrze, że go zoczyłam i dał się wygonić z mojej działki. W milczeniu uciekał. Pusia spokojnie nieproszonego gościa przeczekała, a gdy niebezpieczeństwo już sobie poszło obeszła całą posesję. Obwąchała wszystkie działkowe "sprzęty". Pospacerowała po sadku, po gaiku i po trawniku. Wszystko powoli z gracją. Nawet weszła na mostek do oczka przyjrzeć się w lustrze. A gdy była juz zmęczoną poszła spać - bynajmniej nie do budki, którą jej przywiozłam z domu, bo nie chciała już w niej spać (wolała na kołdrze w moich nogach). Właśnie znalazła sobie spanie w moje szafie za firanką. Gdy się już dobrze wyspała, wyszła z domku, przeciągnęła się i znów zaczęła swój obchód. Ot, jaka to z niej policjantka. Na koniec dnia bez problemu weszła do transportera. Widać też zatęskniła za normalnym łóżkiem. Mądra kocica. Ciekawe, jak zda egzamin jako pasażerka mojego roweru. Czy w plecaku też będzie taka spokojna? W nadchodzącą sobotę robimy generalną próbę.


Podziel się
oceń
1
0

komentarze (1) | dodaj komentarz

środa, 24 stycznia 2018

Licznik odwiedzin:  59 552  

Kalendarz

« styczeń »
pn wt śr cz pt sb nd
01020304050607
08091011121314
15161718192021
22232425262728
293031    

O moim bloogu

------Koperkowo--------- świat zamknięty w czterech --------arach ---------------- a zachwytu co niemiara

Ulubione strony

BLOGI PRZYJACIÓŁ

MOJA STRONA I MOJE BLOGI

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Statystyki

Odwiedziny: 59552
Bloog istnieje od: 2901 dni

Horoskop

Więcej w serwisach WP

Money.pl

Pytamy.pl